ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΝΟΠΛΟΥ ΑΓΩΝΑ

 ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ

Εισαγωγικό Σημείωμα
Αυτό που ακολουθεί είναι μια απλή ημερολογιακή αναφορά των κυριότερων στιγμών του αγώνα που έδωσε ο ελληνικός λαός από το 1940 με την εισβολή των Γερμανών ως το 1949 με την ήττα του Δημοκρατικού στρατού.
Παρόλα αυτά μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά τις δυσκολίες αυτού του αγώνα παράλληλα με την αξιοθαύμαστη αυτοθυσία του εργαζόμενου λαού. Συγκρίνοντας με καταστάσεις που σήμερα συναντάμε μπορούμε να αισθανθούμε ότι οι τρομοκρατίες, οι εκφοβισμοί, οι προβοκάτσιες, μπορεί να μην φοβίζουν τον λαό, να μην τον κλείνουν σπίτι του, αρκεί να συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα, να βλέπει την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία των πρωτοπόρων του αγώνα.
Σε έναν συγκλονιστικό αγώνα που σκιαγραφείται μέρα προς μέρα μέσα από το χρονικό αυτό, ο ΕΛΑΣ προξένησε στον κατακτητή σοβαρότατες απώλειες. Οι νεκροί στρατιώτες των φασιστικών δυνάμεων κατοχής ξεπερνούν τις 22.000. Συνέλαβε 6.500 αιχμαλώτους, ενώ ολόκληρος ο εξοπλισμός του ΕΛΑΣ κυριεύτηκε από τον εχθρό.
Βαρύ είναι και το τίμημα του ελληνικού λαού. Οι μαχητές που έπεσαν πολεμώντας τον εχθρό

Τα "Ιουλιανά" του 1943

Τα προεόρτια

Η Ελλάδα στενάζει κάτω από την τριπλή φασιστική κατοχή. Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι έχουν κατατεμαχίσει τη χώρα σε ζώνες επιρροής, με το σκλαβωμένο λαό μας να υποφέρει τα πάνδεινα. Πείνα, θάνατος, λεηλασίες, βασανισμοί, εκτελέσεις. Ταυτόχρονα, όμως, αναπτύσσεται ραγδαία και η Λαϊκή Αντίσταση. Στα αδούλωτα βουνά ολόκληρης της χώρας ο ένοπλος λαϊκός στρατός ΕΛΑΣ καταφέρνει αλλεπάλληλα χτυπήματα στο φασισμό. Αντίστοιχα στις πόλεις το ΕΑΜ οργανώνει και πρωταγωνιστεί στις κινητοποιήσεις του λαού καταγράφοντας σπουδαίες νίκες-κατακτήσεις!

Στις  αρχές του Ιούλη του 1943 οι Γερμανοί ναζί ανακοινώνουν  την επέκταση της υπάρχουσας Βουλγαρικής Ζώνης Κατοχής και πέρα του Στρυμόνα, ως τον Αξιό ποταμό, προχωρώντας έτσι σε άμεση παράδοση, στο σύμμαχό τους βουλγάρικο ιμπεριαλισμό, του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής Μακεδονίας αλλά και σημαντικών τμημάτων της Θράκης.Το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, το ΚΚΕ κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου του διαμελισμού της χώρας εκ μέρους του συνασπισμού του άξονα και σημαίνουν άμεσα γενικό παλλαϊκό συναγερμό!

Χαρακτηριστικά σε ανακοίνωσή του το ΕΑΜ αναφέρει: « Η Μακεδονία ολόκληρη παραδόθηκε στη βουλγαρική θηριωδία. Η απειλή, που το ΕΑΜ είχε υποδείξει από καιρό και είχε καλέσει τον ελληνικό λαό ν’ αγωνιστεί για την αποτροπή της, αποτελεί σήμερα πραγματικότητα...." Και κατέληγε: «Να ενωθούμε σ’ ένα πανεθνικό, παλλαϊκό μέτωπο για τη σωτηρία της Μακεδονίας, για το ξεσκλάβωμα της χώρας»!

Από τις 7 Ιουλίου με πρωτοβουλία του ΕΑΜ και της ΕΠΟΝ η Θεσσαλονίκη και οι συνοικίες της ξεσηκώνονται. Στις 10 του Ιούλη προκηρύσσεται απεργία. Πάνω από 50.000 χιλιάδες λαού αψηφούν τη φασιστική τρομοκρατία και βγαίνουν στους δρόμους. Το επόμενο δεκαήμερο κινητοποιούνται παράπλευρα Κιλκίς, Έδεσσα, Γιαννιτσά, Κοζάνη κ.ά Έτσι φτάνουμε και στην προκήρυξη της Γενικής Απεργίας και του ιστορικού Συλλαλητηρίου της 22 του Ιούλη στην πρωτεύουσα….

Αντικομμουνισμός και παραχάραξη της Ιστορίας

Τα “Σύμφωνα” Πετριτσίου, ΕΑΜ-ΣΝΟΦ, Γερμανών-ΕΛΑΣ, Γερμανών-Σιάντου αποδομούνται

Είναι γεγονός πως, ιστορικά, κάθε φορά που ο καπιταλισμός περνούσε κρίση, ο αντικομμουνισμός οξυνόταν (δίπλα σε κάθε μορφής καταστολή) υπό το φόβο της ριζοσπαστικοποίησης των μαζών και με στόχο την ενσωμάτωσή τους. Ενα δείγμα της έντασης αυτής του αντικομμουνισμού σήμερα αποτελεί η αναβίωση μιας σειράς «επιχειρημάτων» κατά του ΚΚΕ που κατασκευάστηκαν την περίοδο της Κατοχής και διαδίδονται στις μέρες μας ευρέως από διάφορα αστικά, εθνικιστικά, νεοναζιστικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. «Αξιοποιούνται» δε στην πρώτη γραμμή της αντικομμουνιστικής επίθεσης από κόμματα όπως η «Χρυσή Αυγή» ή το ΛΑ.Ο.Σ. και όχι μόνο.

Πρόκειται για «ντοκουμέντα» που στη διάρκεια της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης παράχθηκαν μαζικά, προκειμένου να δυσφημιστεί ο αγώνας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ. Δεκάδες «συμφωνίες» έκαναν τότε την εμφάνισή τους, με τις οποίες το ΕΑΜ και το ΚΚΕ άλλοτε «πρόδιδαν» την Ελλάδα στους Αλβανούς, άλλοτε στους Βούλγαρους, άλλοτε στους Γιουγκοσλάβους, άλλοτε στους Γερμανούς, κ.ο.κ. Οπως παρατήρησε ο ιστορικός H. Fleischer «οι περισσότερες από τις πλαστογραφίες αυτές είχαν κατασκευασθεί μάλλον αδέξια».1

Η διαδρομή των «εγγράφων» αυτών είναι χαρακτηριστική: Πολλά «ανακαλύφθηκαν» και διοχετεύτηκαν στη δημοσιότητα από τις δυνάμεις κατοχής ή από οργανώσεις όπως η ΠΑΟ (Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση). Η ΠΑΟ, μια βαθύτατα αντικομμουνιστική οργάνωση, επικέντρωσε την «αντιστασιακή» της δράση, περισσότερο κατά του ΕΑΜ παρά κατά του κατακτητή, γεγονός που επισημάνθηκε και από τους Αγγλους.2 Στο όνομα της «πάλης κατά του κομμουνισμού» ορισμένα τμήματά της συνεργάστηκαν ανοικτά στην πορεία με τις δυνάμεις κατοχής. Στη συνέχεια,